Skierowanie na badania od lekarza POZ. Na jakie badania nam się należy? Jak je wziąć? Jak rozmawiać z lekarzem?

Przychodzi Pacjent do lekarza. Mówi, że był u dietetyka, który chce badania, więc teraz przyszedł po skierowanie. Opłaca składki, więc mu się należy. A lekarz w takiej sytuacji najczęściej nie daje skierowania. Dlaczego? Uważa, że pacjent wydziwia, że dietetyk nie może chcieć wyników badań, że to on decyduje czy pacjentowi się należy czy nie. Czuje się urażony, że zarówno pacjent jak i dietetyk wchodzą w jego kompetencje. I pacjent w takiej sytuacji wychodzi zazwyczaj z kwitkiem.

Jak więc rozmawiać z lekarzem, żeby zwiększyć swoje szanse na dostanie skierowania na badania?
Podstawą jest wejście z uśmiechem i ze spokojem. Nie krzyczmy na progu, nie wchodźmy od razu z postawą roszczeniową i żądaniową. Podczas rozmowy bądźmy spokojni, nie unośmy głosu. Wiem, że to trudne, ale naprawdę warto.

– Dzień dobry! Z czym Pani ma problem?
– Dzień dobry Panie doktorze! Ostatnio bez przyczyny zaczęły mi okropnie wypadać włosy, czuję się coraz gorzej, coraz bardziej zmęczona, nie mam na nic siły. Na wadze zaczęły się pojawiać od jakiegoś czasu dodatkowe kilogramy, a nic nie zmieniłam w swojej diecie. (lub opisujemy swój inny problem, dokładnie, spokojnie, bez krzyku).
– A może Pani podjada?
– Nie, nawet już nie jem słodyczy i białego pieczywa.
– To proszę zacząć uprawiać sport.
– Panie doktorze, biegam 3-4 razy w tygodniu, wykonuję prace domowe, zajmuje się dzieckiem, chodzę na spacery codziennie. Myślę, że to sporo.
– To proszę więcej odpocząć i się wysypiać.
– A czy nie mogłabym dostać skierowania na badania? Żeby zobaczyć czy wszystko jest w porządku?
– Myślę, że nie ma takiej potrzeby. Jest Pani po prostu przemęczona.
– Ale Panie doktorze, to już trwa bardzo długo. Byłam na urlopie, odpoczywałam i nic się nie zmieniło.
– Niech Pani nie przesadza. Każdy jest zmęczony, każdy pracuje.
– Ale Pani doktorze naprawdę moje objawy mnie zaniepokoiły, wcześniej tak nie miałam, to nie jest normalne.
– Minie, proszę się nie przejmować.
– Ale już dawno nie robiłam badań. Bardzo proszę.
– Dobrze, wypiszę Pani skierowanie na podstawowe badania. Proszę przyjść do mnie z wynikami.
– Dziękuję Panie doktorze.

lekarzWiem, to sytuacja idealne. Jednak naprawdę musimy rozmawiać spokojnie, szukać argumentów, nie dać się zbić z tropu. Czasami też warto coś przerysować, wyolbrzymić, żeby dostać skierowanie. Jeśli np. mamy problem z gospodarką cukrową warto powiedzieć, że np. babcia ma cukrzycę, jeśli mamy problemy z tarczycą można powiedzieć, że mama choruje na niedoczynność tarczycy. Nie mówię, że mamy kłamać, opowiadać bajki itd., ale czasami warto coś dodać, coś przemyśleć, żeby dostać te skierowanie na badania.

Co zrobić, jeśli jednak mimo spokojnej rozmowy, logicznych argumentów lekarz nadal nie chce dać skierowania na badania?

W takiej sytuacji warto wydrukować i wziąć ze sobą Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej.

Według tego dokumentu należy nam się skierowanie na następujące badania:

I. Badania hematologiczne:
1. Morfologia krwi obwodowej z płytkami krwi;
2. Morfologia krwi obwodowej z wzorem odsetkowym i płytkami krwi;
3. Retikulocyty;
4. Odczyn opadania krwinek czerwonych (OB).

II. Badania biochemiczne i immunochemiczne:
1. Sód;
2. Potas;
3. Wapń zjonizowany;
4. Żelazo;
5. Żelazo – całkowita zdolność wiązania (TIBC);
6. Stężenie transferyny;
7. Stężenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c);
8. Mocznik;
9. Kreatynina;
10. Glukoza;
11. Test obciążenia glukozą;
12. Białko całkowite;
13. Proteinogram;
14. Albumina;
15. Białko C-reaktywne (CRP);
16. Kwas moczowy;
17. Cholesterol całkowity;
18. Cholesterol-HDL;
19. Cholesterol-LDL;
20. Trójglicerydy (TG);
21. Bilirubina całkowita;
22. Bilirubina bezpośrednia;
23. Fosfataza alkaliczna (ALP);
24. Aminotransferaza asparaginianowa (AST);
25. Aminotransferaza alaninowa (ALT);
26. Gammaglutamylotranspeptydaza (GGTP);
27. Amylaza;
28. Kinaza kreatynowa (CK);
29. Fosfataza kwaśna całkowita (ACP);
30. Czynnik reumatoidalny (RF);
31. Miano antystreptolizyn O (ASO);
32. Hormon tyreotropowy (TSH);
33. Antygen HBs-AgHBs;
34. VDRL;
35. FT3,
36. FT4;
37. PSA – Antygen swoisty dla stercza (całkowity, wolny).

III. Badania moczu
1. Ogólne badanie moczu z oceną właściwości fizycznych, chemicznych oraz oceną mikroskopową osadu:
2. Ilościowe oznaczanie białka;
3. Ilościowe oznaczanie glukozy;
4. Ilościowe oznaczanie wapnia;
5. Ilościowe oznaczanie amylazy.

IV. Badania kału:
1. Badanie ogólne;
2. Pasożyty;
3. Krew utajona – metodą immunochemiczną.

V. Badania układu krzepnięcia:
1. Wskaźnik protrombinowy (INR);
2. Czas kaolinowo-kefalinowy (APTT);
3. Fibrynogen.

VI. Badania mikrobiologiczne:
1. Posiew moczu z antybiogramem;
2. Posiew wymazu z gardła z antybiogramem;
3. Posiew kału w kierunku pałeczek Salmonella i Shigella

VII. Badanie elektrokardiograficzne (EKG) w spoczynku.

VIII. Diagnostyka ultrasonograficzna:
1. USG tarczycy i przytarczyc
2. USG ślinianek
3. USG nerek, moczowodów i pęcherza moczowego
4. Brzucha i przestrzeni zaotrzewnowej w tym wstępnej oceny gruczołu krokowego
5. Obwodowych węzłów chłonnych

IX. Spirometria.

X. Zdjęcia radiologiczne:
1. Zdjęcie klatki piersiowej w projekcji AP i bocznej;
2. Zdjęcia kostne – w przypadku kręgosłupa; kończyn i miednicy w projekcji AP i bocznej;
3. Zdjęcie czaszki;
4. Zdjęcie zatok;
5. Zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej.

XI. Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej może wystawiać skierowanie na badania endoskopowe;
1. Gastroskopia;
2. Kolonoskopia.

W sytuacji, gdy już lekarz naprawdę nie da się przekonać co do dania skierowania warto wyciągnąć te rozporządzenie i pokazać mu, że dane badanie nam się należy. To powinno już pomóc.

Zdarzają się jednak i takie sytuacje, że pokazanie rozporządzenia nie pomaga. Co wtedy robić? Niestety nie mamy wtedy wiele do zrobienia. Można zmienić lekarza, zrobić badania prywatnie lub niestety wybrać najgorszą opcję, czyli odpuścić… Jedna z mich pacjentek opowiadała mi, że jak pokazała rozporządzenie i lekarz mimo wszystko odmówił jej wypisania skierowanie to poprosiła go, żeby napisał jej zaświadczenie, że odmawia jej wypisania skierowania na badania. Powiedziała, że jak nie chce dać, to niech napisze, że nie daje i dlaczego, że chce mieć podstawę i że lekarz bierze za to odpowiedzialność. Wtedy lekarz zmienił zdanie i dał skierowanie. Ale czy to tylko wina lekarzy, że nie chcą dawać skierowań? Niezupełnie… Nie można też i za wszystko obwiniać. Też są ograniczani przez system, jaki mamy w Polsce… Od tego trzeba byłoby zacząć. Tu są potrzebne zmiany. Ale to zbyt długi i skomplikowany temat z zakresu polityki…. 🙁

Czasami trzeba się naprawdę nagimnastykować, żeby wziąć skierowanie na badania. I nie zawsze się uda. Wtedy nie pozostaje nic innego jak zrobienie badań na własną rękę i zapłacenie za nie. Wiem, że dla wielu osób może to być ciężkie pod względem finansowym, bo gdy uzbiera się kilka badań cena za nie może przyprawić o zawrót głowy. I bardzo nad tym ubolewam, bo diagnostyka to podstawa. Jednak uważam, że na zdrowiu nie można oszczędzać. Zróbmy te badania, na które możemy sobie pozwolić. Już nawet te podstawowe jak np. morfologia, lipidoram czy mocz dużo nam powiedzą i dadzą dalszą wskazówkę od czego zacząć przy naprawie naszego zdrowia.

Wydrukuj

Jeden komentarz do “Skierowanie na badania od lekarza POZ. Na jakie badania nam się należy? Jak je wziąć? Jak rozmawiać z lekarzem?

  1. Anna says:

    To co piszesz to prawda niestety. Ja sama stosuję już od jakiegoś czasu metodę, że mi się należy, tłumaczę dlaczego bardzo dokładnie. Lekarz widząc, że wiesz o co chodzi zazwyczaj wypisuje, ale patent z zaświadczeniem, że odmawia skierowania też stosowałam, niestety, bo tak być nie powinno.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *